Архив за месяц: Июль 2012

Вечное. Об изучении фольклора белорусско-русского пограничья

Неронская Е.К., Родченко Н.В.

Россия, г. Новозыбков

Нет нужды в ходе работы круглого стола много говорить о культурно-исторической важности бережного сбора, строгой систематизации и научного издания произведений устного народного творчества, тем более на языковом и этнографическом пограничье соседствующих народов. И если в советские времена в работах о близости, взаимовлиянии и взаимопроникновении русских и белорусских фольклора и литературы рецензенты-идеологи непременно отмечали их громадное политическое значение в деле укрепления дружбы двух братских народов, то ныне в условиях независимого существования РФ и РБ такое политическое значение стократ возросло.

Читать далее

Аб асаблівасцях юраўскіх звычаяў і абрадаў жыхароў Смаленшчыны (на матэрыялах канца ХІХ – пачатку ХХ ст.)

Анатоль Літвіновіч (Мінск, Беларусь)

Прагортваючы польскі этнаграфічны часопіс «Люд» («Lud» («Народ»), я асаблівую ўвагу звярнуў на працу Баляслава Брэжгі «Жывёлы ў вераваннях беларусаў Смаленскай губерні»[14]. Работа ўяўляе цікавасць для беларускай фалькларыстыкі і этнаграфіі ў асноўным дзякуючы свайму фактычнаму матэрыялу. Хто ж такі Баляслаў Брэжга, і чаму яго работы маюць у сваёй большасці навуковае значэнне для сучаснай беларускай навукі?

Читать далее

НАПИШЕМ КНИГУ ВМЕСТЕ!

Проект «Белорусская Смоленщина» и Институт белорусской истории и культуры приглашают Вас принять участие в публикации сборника статей, посвященного 1150-летию со дня первого упоминания г. Смоленска.

Смоленск – город, являющийся неотъемлемой частью белорусской истории и культуры. Именно Cмоленская земля подарила нашей стране первого белорусского фантаста Змитрока Астапенко, премьер-министра БНР Кузьму Терещенко, поэта-лирика Сергея Фомина  и  военного деятеля и энциклопедиста Александра Ружанцева.

Читать далее

Тэрытарыяльны абсяг беларускай народнай мовы – 10

Ніна Баршчэўская

Насельніцтва беларуска-летувіскага памежжа полілінгвальнае. Пра некаторыя зьявы кантактаваньня летувіскіх і славянскіх гаворак у паўдзённа-ўсходняй Летуве пісала Алена Грынавецкене.

„Прыкладам жыхары паўдзённа-заходніх ваколіцаў лятувіскае сталіцы (паўдзённа-ўсходняя частка Віленскага раёну, усходняя частка Троцкага, Эйшышскі раён) у васноўным гавораць пабеларуску (або, як яны самі выказваюцца, „папросту”) і папольску; ведаюць расейскую мову; зрэдку старыя, у веку ад 70 да 80 і больш гадоў, гавораць палятувіску; слаба гавораць таксама палятувіску дзеці школьнага веку. (…) На дасьледаванай тэрыторыі ў бальшыні выпадкаў у хатнім ужытку й таварысьцьве людзі гавораць пабеларуску („папросту”), асабліва сярэдняе пакаленьне й моладзь, хоць уважаюць сябе за палякоў” – павеламляў на старонках „Запісаў” у 1976 годзе Віктар Сянькевіч са спасылкай на публікцыю Алены Грынавецкене (Віктар Сянькевіч, Да пытаньня польскае мяншыні на Беларусі, у: „Запісы”, № 14, Нью-Ёрк 1976, с. 79).

Читать далее